zaterdag 18 juli 2020

Zomer 2020. Een zomer die we het liefst snel vergeten.!

Zomer 2020, wie had dat vorig jaar kunnen bedenken......

We hebben vanaf half maart de woorden "lock down", "quarantaine", "RIVM richtlijnen", social distancing" en nog meer voorbij zien en horen komen.

Maar, het leven gaat door.
Ook op de Kalvahjellen in Eidsland!

Zo zit je op een zondag middag op de veranda te genieten van de zonnestralen, zo hoor je aan de overkant een zwaar gerommel.....
Was op nog geen 500m van ons vandaan dus een lawine. Nu gebeurt het hier wel vaker dat stenen naar beneden komen, maar zo veel in een keer is toch wat meer zelden. En net in die hoek staat ook een transformator station van de waterkrachtcentrale, verder in de berg.... 
(Beste stenen zijn er onderuit gekomen)

 (Echt rakelings langs de traformator)

Maar enkel maar ellende hier in Vestland? In hun opperste wijsheid heeft Oslo besloten dat de provincie Sogn og Fjordane en Hordaland wel samen konden gaan in Vestland Fylke.
(In de zomer mooie mid zomer nachten)

Nu hadden wij besloten dat het dit jaar tijd werd om onze drinkwaterbron schoon te maken.
(De waterstand verschilt afhankelijk van het weer)

Zoals sommigen wel weten, wij hebben een meertje vlak bij huis, boven op de berg, waaruit wij en de hut aan de overkant, het drinkwater pompen. Dit water is smelt en regenwater. Maar volgens een van de mensen die in dit huis geboren en getogen is, was de bron het laatst schoongemaakt toen hij 13-15 jaar was. De goeie man is nu 56!. Dus hoog tijd voor een opfrissing. 
(Links van de balk zit het luikje )

 (Zoek en je vindt hem: Anker heeft toezicht gehouden!)

Na bijna 5 uur zwoegen hadden Bjørn en Eddy het luik gevonden en geopend. Ja, na ruim 40 jaar lag er "wat" sediment voor het luik. Maar daarna een uur of wat gewacht tot het water dusdanig gezakt was dat we konden graven. Zou je normaal met een besem alles met de waterstroom weg kunnen vegen, nu was het schep en spade arbeid. 4 dagen om exact te zijn! Op sommige plekken lag meer dan 1 meter zooi. Bladeren takken en zand en grond dat aan het composteren is veroorzaakt dus zuur, bruin gelig water dat ook een sterke humus lucht afgeeft. Niet het lekkerste drinkwater en voor de witte was niet geschikt! Dus zwoegen maar.....
(We naderen het einde van de schoonmaak)

(Maar het resultaat mag er zijn)

Nu hadden wij in februarie al een reisje naar Nederland geboekt. Zondag 5 juli heen en de 8ste weer terug met de KLM. Maar toen kwam dus het hele Covid-19 gebeuren en werd alles afgelast, uitgesteld.....
Veel onzekerheid en we hadden dus eigenlijk al in ons lot berust dat het hele reisje gewoon niet door zou gaan. Jammer, want Geert zou dinsdag in het huwelijk treden met Cristina! Toch wel een puntje om heen te gaan! Maar goed. Komt tijd, komt raadt zegt men!
En alsof het zo moest, akkuraat op zondag 5 juli begon de koninklijke weer met vliegen op/vanaf Bergen! En laat dat nu ook onze vlucht zijn waar ze mee begonnen. Omdat we vroeg hadden geboekt hadden wij dus gewoon plaats in dat vliegtuig!
Vanwege het feit dat we op een onmogelijk vroege tijd al vlogen.... (06.30), hadden we zaterdagavond Anker al naar de kennel gebracht waar hij oorspronkelijk ook vandaan kwam. Zijn moeder was daar ook nog steeds en nog wat andere verre familie leden, dus hij was onder soortgenoten wel op zijn plaats. Daarna naar het hotel dat op 3 minuten rijden van de luchthaven was. Een hapje, een snappje en naar bed. Alternatief was dus om op zondagmorgen rond 01.30 van huis te moeten.... En dat vonden we allebei toch wel erg vroeg.....
(De Koninklijke stond al op ons te wachten)

Covid-19 was wel een dingetje, het vliegtuig zat beslist niet vol. Maar omdat wij een "stelletje" waren, mochten we wel naast elkaar zitten!

(We zaten wel met 15 mondkapjes in het vliegtuig)

En na een rustig vluchtje van 1uur en 30 minuten hobbelde het vliegtuig over de landingsbaan op Schiphol. Ook hier duidelijk te zien dat het vliegen nog niet volledig ging. Veel geparkeerde vliegtuigen en weinig tot niets op de taxibanen te zien.
(In de toren op Schiphol zal het wel rustig geweest zijn)

En tot nu liep alles perfect. Oke, 2u van te voren op Flesland was totaal niet nodig. We stonden voor een gesloten terminal toen we aankwamen. Na een 20 minuten wachten gingen de deuren open. Bij de info balie toch maar gevraagd of onze tickets geldig waren en of die vlieger wel ging. Daarna naar boven richting de security. En jawel, na ook weer 20 minuten wachten konden we door de poortjes. En weer was het bij Willeke raak. De 2 yoghurt met crusli waren net boven de 100ml  en een tube met haar gel was ook net te veel. Dus die bleven achter op Flesland.
Na nogmaals een tijd gewacht te hebben konden we het vliegtuig in en genoten van een kop koffie. Nu begon onze reis pas echt.
(Jippie we vliegen...)

Auto was ook al in februarie geboekt. Alles liep op rolletjes. Of toch niet?
Aangekomen op Schiphol een gigantisch eind moeten lopen. Waarom moet dat vliegtuig aan de ene kant aankomen en de uitgang aan de andere kant? Daarnaast, ivm het gemis aan drukte had de douane niet alle hokken open en moesten we echt een serieus eind lopen om eentje te vinden die open was. Welkom in Nederland was het enige dat de dame zei! Niets van wat komt u doen? Wat heeft u mee...? Dus ondanks de reis restricties konden we zo door naar de car rental balie.

Gevonden, bookings nr was ook correct en dus alles in orde gemaakt. Totdat we de betaalkaart door de sleuf moesten trekken. Uh, dat is een debet kaart, die nemen wij niet aan....
In Noorwegen doe je alles met een debet kaart maar de auto verhuurder was er niet van gecharmeerd.
Mijn verweer dat ze daar een beetje laat achter kwamen mocht niet helpen (ik had tenslotte in februarie al het kaartnr etc doorgegeven voor de booking).
Toch maar het bookingskantoor gebeld en jawel, ivm het feit dat het zondag was en covid tijd, niemand in Amsterdam op het kantoor en doorgeschakeld naar London.
Een hele vriendelijke man het probleem uitgelegd en wat we eraan konden doen. Uiteindelijk een andere verhuurder gevonden die de debet kaart wel aan nam en een vette bak kunnen regelen. London heeft de booking omgegooid naar dat andere bedrijf. 
(Bestel je een vette bak, krijg je een patattenbak!)

Ok, het feit dat we nu in een belgische wagen reden betekende dus dat we als een stel malloten konden rijden, sorry ben belg! Of toch niet? Overal van die rare bordjes met 100 erop. Dus als een stel ouwe wijven richting Berg en Terblijt om mama Weerts nog op te vrolijken. Rond 12u kwamen wij aan, mooi dat de vlucht zo vroeg ging.Was alweer bijna een jaar geleden. Na het avond eten nog een kop koffie en toen zijn wij naar Van Der Valk in Eindhoven gereden. Een mooie kamer met een geweldige douche.

(En voor het slapen gaan nog een slaapmutsje gehaald aan de bar)

En dan was het uiteindelijk dinsdag. De trouwdag van Geert en Cristina. Tot het laatste moment onzeker of deze trouwerij wel doorgang mocht hebben ivm covid-19. Geert en Cristina woonden dus in Pisa, Italië. En zoals we weten, een zwaar getroffen land.
(Maar om 11.30 was het zo ver....)
(Op weg naar het gemeentehuis van Zuidwolde....
(U mag de bruid kussen....)

Na het officiële gedeelte hadden we de avond feestelijk kunnen afsluiten, covid-19 of niet!
Woensdagmorgen rond een uur of 12 weer richting Schiphol gereden. Wagen inleveren ging zonder problemen. En natuurlijk weer veels te vroeg aan de gate. Maar. ja. Beter te vroeg dan dat we het vliegtuig zien weg taxieën. Na een fijne vlucht kwamen we rond 18.30 op Flesland weer aan. De politie stond ons (en de andere passagiers) al op te wachten. 
Reden van bezoek? 
Uh, ik woon hier!
10 dagen quarantaine!
Wederom had de douane geen belangstelling voor ons.
Anker zat ons al op te wachten bij de kennel en na nog 2 uur rijden waren we rond 22.30 weer thuis.
Het meer was aardig leeg gelopen, een teken dat het luik nog niet genoeg afsluit. Klus voor later....

En na een goeie 10 jaar was het ook weer tijd om het huis te verven....
(We hebben geen flauw idee hoe de kleur heet maar wij vinden 'm mooi!)

Op facebook hebben we het een beetje bebabbeld, de trabantjes uit de DDR kwamen ook in deze kleur op de weg, dus noemen wij het maar DDR Blue!
Enkel de kopse kant aan de parkeerplaats nog, inmiddels zijn we al met de steiger begonnen, maar het regent voorlopig.... Dus nog ff geduld a.u.b.
(Uiteraard kijkt Mickey op afstand toe)

Het luik van het meertje moet nog wat aandacht krijgen, 1 kant van het huis moet nog ingekleurd worden. Ik heb in Stavanger 4 antenne's gekocht die nog de lucht in moeten, nadat ik ze nagekeken heb. De micra moet nog een beurt hebben. We willen met de camper nog een paar weken weg.
We gaan het wel zien. Het is inmiddels half juli, de planning is in september met de camper richting Nederland te komen. Niets is zeker, kan ook zo maar zijn dat we in Noorwegen blijven in verband met reis restricties. We WETEN het nog niet.

Maar iedereen een (ondanks alle ellende) fijne zomer en vakantie toegewenst.

Willeke en Eddy
Lars en Olaf
Mickey en Anker

(Willeke en verven...)
(Genieten van het weer)
(Jut en Jul)

O, ja....
Wij hebben dus nog steeds 2 zonen.
Maar Olaf woont op zich zelf in Leikanger en komt zo nu en dan (meestal wanneer zijn haren te lang worden) langs. En Lars rijdt zijn rondjes in binnen en buitenland. 
(Olaf vooral truck plaatjes opstuurt....)
(En Lars laatst nog bij Hammerfest)








zondag 22 maart 2020

Winter en voorjaar 2020

De winter is gekomen en gegaan.
We hebben wat sneeuw gehad, wat ijs, een hele hoop regen en af en toe een dagje met zon.
Maar eind februarie is de donkere tijd weer gekomen.
Ditmaal geen sneeuw of zo, maar een virus dat het dagelijks leven in de wereld aardig frustreert.
Covid 19, we noemen haar Corona.
Ook in Noorwegen is de ziekte aangekomen en slaat hard om zich heen.

Hier de getallen vanaf 25 febr tot nu.

Gaan we hier nog lang last van hebben?
Die het weet mag het zeggen. Feit is dat onze vakantie in mei (19 dagen, op losse schroeven is komen te staan. Want vanwege het werk mogen Willeke en ik niet naar het buitenland reizen. Wij zijn van laag betaald, in een klap naar een samenlevings kritieke beroep gegaan…..
We zullen wel "vrij" nemen, maar de vraag is hoe we die vrije tijd gaan besteden.

Willeke gaat zowat iedere dag naar het werk. Ik ben vanaf zaterdag thuis. We rijden nog wel met het OV in Noorwegen, maar het wordt minder en minder. Sommige collega's van mij waren al (tijdelijk) naar huis gestuurd. Vanwege mijn geweldig lichaam ben ik laatst weer naar het ziekenhuis geweest voor foto's. De bottendoktors kunnen niets vinden, maar deze laatste heeft een dringende verwijzing via de huisarts gestuurd. Laat dat jong eens goed door een reumatoloog onderzocht worden.
Artrites of reuma, wie zal het zeggen, maar de "gewone" zware pijnstillers werken niet altijd naar behoren. Daarnaast loop ik al een tijd bij een andere doktor om iets aan de pijn bestrijding te doen, want mijn stemming kan zomaar van "leuk" naar explosief omslaan. 
In samenspraak met de doktors heb ik dus nu een ziekmelding tot na pasen. Hopen dat het leven weer een beetje normaal wordt.

Lars en Olaf zijn ook nog "gewoon" aan het rond rijden. Hier en daar merken ze wel dat er rare zaken aan de hand zijn. Chauffeurs zijn aangemerkt als "belangrijk" en mogen dus gewoon doorwerken, maar onderweg naar de wc gaan of fatsoendelijk ergens eten wordt steeds meer een puntje….

We zien geregeld foto's van familieleden, gemaakt in winkels in Nederland. Zijn jullie niet allemaal aan de schijt? Gelet op wat er zoal gehamsterd wordt….
WC papier? Serieus???



Ik zal eens kijken of we wat foto's bij elkaar kunnen zetten.

In ieder geval, een ieder een gezond voorjaar toegewenst en hopenlijk blijven we vrij van Covid 19.

Groeten van Willeke en Eddy
Lars en Olaf
Mickey en Anker




zondag 5 januari 2020

Winter 2019/2020

Na onze vakantie in september bestond onze dagbesteding voornamelijk uit werken, eten en slapen. Willeke heeft best wel veel diensten gedraaid en ik ben ook wel druk geweest. 

Eind november de eerste sneeuwval gehad. Niet een heel pak maar genoeg om de ATV naar buiten te halen voor het schuifwerk. Nu is het dan ook wel best handig dat het ding wil starten.....
Not!
Met veel pijn en moeite machine op de aanhanger gekregen, met behulp van de lier en de oprit maar op handkracht vrij geschoven. Ja, best wel fijn een mechanische sneeuwschuiver!
We hebben nu 2x alles met de hand gedaan, dat gaat 'm niet worden!
Bij de werkplaats aan gekomen kregen we al gauw te horen dat het was wat we al vermoeden: de startmotor had het begeven. Helaas, niet op voorraad en zo voor de feestdagen voor de deur mochten we blij zijn als de onderdelen in januarie geleverd werden…. O, ja.... de radiateur was ook al niet best, de lier had kuren en na 10 jaar zout wind en regen was de algehele staat ook al bedroevend te noemen. Afijn, 1 week later konden we de nieuwe ATV ophalen. 600cc 1 cylinder. Maar ditmaal eentje MET verwarmde handvaten 😄
De oude ingeruild met alle oude schuivers (bijna schroot) voor een "aardig" prijsje.
(Na wat gesleutel de extra lampen op hun plaats)



We hopen op een sneeuwrijke winter!!!

Sinds begin november hebben we een slaapkamer over....
Olaf is het huis uit gegaan en heeft een appartement in Leikanger gehuurd. Van een collega die er zelf ook woont. Zal door de week wel erg rustig zijn, want beide komen enkel het weekend thuis…. 

Het Vestland (na het samenvoegen van de provincie Hordaland en Sogn en Fjordane heet "onze" provincie nu Vestland) staat bekent om zijn vele tunneltjes en slingerende bergweggetjes. Het staat ook bekend om de redelijk instabiele bergen, tunnels etc...
Nu hebben wij dus de Modalstunnel van 3.5km lengte hier om de hoek. Zondag 8 december belde Willeke van haar werk naar huis en zei dat ze nog niet wist of ze wel thuis kon komen, de tunnel was afgesloten vanwege een losgevallen stuk steen…. Nu gebeurd dat eigenlijk dagelijks, maar deze keer was het een lummel van een tonnetje of 2... En dan wordt het toch wat ernstiger. 
(Maandag reed ik met de bus erlangs)

Enfin, het Vestland blijft spannend om te rijden…...

De harige kinders leven nog steeds als kat en hond.
Vaak liggen ze samen te klieren en als Mickey het dan zat is zoekt ze het hogerop! 
(ff rust aan mijn lijf, zal Mickey denken)

November gaat voorbij en dan is het december, de maand van veel verlichting en versierseltjes.
We hebben achter uit het bos een leuk kerstboompje geleend, brengen hem in januarie wel terug... 
(Romantisch moment voor de kerstboom.....)

Na de kerst is het al gauw weer feest, ditmaal oud en nieuw. De traditionele oudjaars conferance vonden we gewoon ruk! "Vroeger" was alles beter!
Maar de vreterij blijft wel op hoog niveau! 
(Van alles, warm en koud. Met een garnalencoctail)

Lars en Olaf waren zowel met de kerst als oud en nieuw bij ons thuis, dus die hebben ook mee kunnen genieten van de lekkernij, incl de oliebollen die Willeke op oudjaars dag gemaakt had.

Helaas, de "witte kerst" is er niet gekomen, oud en nieuw was een beetje mistig maar verder wel te doen, inclusief het vuurwerk. Maar nu, het eerste weekend van januarie wordt het dubbel en dwars ingehaalt. Zaterdag rond de 20cm sneeuw en vandaag, zondag 5 jan weer een 20cm.
Gelukkig wil de ATV starten 😜 
(De picknick bank op zijn winterplek)

Vanwege het geweldige weer, het regent nu, heeft Mickey besloten met haar andere hobby aan de gang te gaan. Vandaag speelt ze voor fotomodel. Nu op de plaats waar de kerstboom heeft gestaan.
(Stil zitten en dom kijken…)


Nogmaals, wederom en misschien voor de laatse maal:
Wil iedereen het adres correct vermelden op de kerstkaarten! 
De postbode begint nu echt te dreigen en het zou zonde zijn indien de kaarten niet aankomen….

Familie Weerts
Eidslandsvegen 2260
5728 Eidslandet
Noorwegen

Voor iedereen een gelukkig 2020 

Willeke en Eddy
Lars en Olaf
Mickey en Anker

vrijdag 20 september 2019

Zomervakantie 2019, eindelijk!

Begin Augustus was ik dus 3 weken intern in het rehabiliterings center van het Rode Kruis in Flekke. Veel beweging (onder het toeziend oog van fysiotherapeuten), heel regelmatig, heel gezonde maaltijden nuttigen en tussendoor ook nog tijd voor kano varen, zwemmen en biljarten.
Conclusie is niet zo makkelijk samen te vatten, maar het komt erop neer dat ik aardig opgebrand ben en dat mijn reuma een feit is. Pijn is fijn, pijn is een emotie en die kan je uitschakelen….. Daar gaan we dus na de vakantie met een therapeut mee verder.
Mijn diabetes II is aardig onder controlle, als ik zo door ga, misschien wel over! Ben gewicht kwijt, bloeddruk is lager en de bloedsuiker daalt! Ik moet iedere dag meten en meten is weten!

Willeke loopt op d'r tenen. Is echt aan vakantie toe! Veel inval werk in de keuken (wat zij het liefst doet) en nog wat op de afdeling.


Maar dan is het zover en kunnen we de camper inpakken! Reisdoel is Pisa.

Vrijdagmorgen zijn we dan echt vertrokken:


Dag 1

Vanmorgen vroeg opgestaan. We willen vandaag echt kilometers gaan maken.
Van huis rond 06.45. Vroeg dus! Willeke rijdt met de Micra het eerste stuk gezellig mee. Die wagen gaat naar de garage in Voss voor de jaarlijkse controle.
Via Voss, Hemsedal naar Vik in Hole om bij de Shell de eerste stop te maken.
Uiteindelijk is Susedalen in Zweden ons doel voor de dag.
(De camper vanuit de Micra gezien…. en, ja, het regent!)

 (Onze vaste stop plek onderweg)

Tijdens het rijden koffie leuten en een broodje eten. Maar echte routiers gaan 's avonds eraf om te eten! Nu is "eten" in scandinavië een wijd begrip, maar bij Simon komen we al jaren en is een redelijke tent. Helaas zijn de openingstijden steeds korter geworden.
Maar een kebabschotel en een schnitzel kosten ons daar niet het hemd en zijn goed te eten.
(Voor de belangstellenden, hij zit aan de snelweg)

(Aankomst 20.00 voor de overnachting op parkeerplaats Susedalen)

(Onze route voor dag 1, 859 km)


Dag 2

Ook voor vandaag hebben we een rij dag gepland. Vanuit Zweden, via Malmö en de Ôresundbro naar Denemarken en via de boot Rødbyhavn - Puttgarden Duitsland in.
 (Hæ? Alweer in die grote auto???)

We reden redelijk op tijd weg, de morgen spits is op zaterdag niet noemenswaardig te noemen en zodoende kwamen wij op een "mooie" tijd aan op Rødbyhavn.
De overtocht liep voorspoedig, na het eten aan boord nog Anker uit de wagen gehaald en ff op dek rond gehuppeld.
Tot bijna voor Hannover liep het allemaal goed. En toen kwam er weer eens STAU! Enfin, een dik uur verspeeld met in en uitvoegers in een baustelle later, vervolgden we onze weg naar de tussenstop op de oude grens tussen west en oost, Marienborn, Helmstedt.
 (Dankzij de file kwamen we net te laat aan om binnen te kijken)
(Niet meer in gebruik….)

Er kamen wel wat oude herinneringen bij mij op. Ik ben een paar keer via de DDR naar Tsjechoslowakije geweest, enkel via Eisenach en niet hier via Helmstedt. 
(De route van dag 2, 973 km)


Dag 3

Vandaag redelijk op tijd weer vertrokken. Zouden we Italië vandaag halen?
Op zondag, zelfs in Duitsland, sta je dus gewoon af en toe muurvast op de autobahn. Wegens wegwerkzaamheden (voornamelijk "weg") grote baustelles die de gang er aardig uit halen.
Maar na wat gevloek naderen we dan toch de ring van Munchen. Op de radio nx dan ellende over de weg naar Kufstein, dus besluiten we de andere kant van Munchen te nemen en bij Scharnitz de grens te pakken. We hadden eerder al afgesproken dat we de oostenrijkers niet rijker wilden maken en dus binnendoor zouden gaan rijden. Maar ook hier en daar wegwerkzaamheden/omleidingen. Maar na wat gedoe op de weg toch de grens met Oostenrijk over en binnendoor via Innsbruck (wat een klotedorp) en de oude Brenner (we gaan echt die Europabrug niet betalen!) naar Vipiteno gekomen.
Op de camping de rem erop en de luifel uit. We zijn in Italië en hebben VAKANTIE!
 (ff ontbijten en doorrrrrr!)
(De europabrug vanaf de "oude" weg gezien.)
 (Welkom in Italië! via de "oude" brenner.)
(Camping Gilfenklamm, Vipiteno 
(Dag 3, 546 km)


Dag 4

Vandaag, maandag hebben we een "rustdag". Lekker op de camping in trainingsbroek (camping-smoking) rondhangen.
Omdat Anker wel af en toe "naar buiten" moet, wat leuke wandelingetjes gemaakt en de lokale supermarkt leeg gehaald (wijn en salami lusten wij wel!).
(Gewoon, omdat het leuk is om het te fotograferen...
(Op de rotonde bij de camping aan de straat)

Uiteraard hebben we zondag een pizza gegeten, uit het restaurant om de hoek. Maandag avond hebben we in een klein tentje een lekker stuk gegrilt vlees gehad met een heerlijk drankje erbij…


Dag 5

Nadat we de zooi ingeladen hadden zijn we gaan rijden. Reisdoel Vicopisano (bij Pisa).
Nu loopt de SS12 vanaf Vipiteno helemaal tot vlak voor Pisa, dus hadden we het idee om helemaal binnendoor te gaan rijden….
Ok, Duitsland heeft baustelle en stau. Maar dat is dus in Zuid Tirol (zoals dit gedeelte van Italië heet) uitgevonden. Na dik 3u binnendoor vooral stil gestaan te hebben waren we bij Trento er helemaal klaar mee. De autostrada op en gas! We wilden nogal wat rijden en dan gaat het binnendoor dus echt niet rapido! Verona, Modena, Bologna voorbij kwamen we in de apenijen terecht. Allemachtig wat hebben ze in die 15/20 jaar een hoop veranderd. Net voor Prato een parkeerplekje gevonden waar we nog eens op de kaart konden kijken. Ouderwets, maar de navi is ook niet alles hoor!
Via de SGC Firenze-Pisa-Livorno richting Pisa gestuiterd. Allemachtig, het leek wel alsof we thuis in Hordaland waren. Wat een ellendig wegdek op deze weg. Gelukkig, na een tijdje de afslag Vicopisano. We konden deze hel verlaten en ons in de avonddrukte werpen!
(Autostrada del Brennero van de andere kant gezien
(ff happen en de kaart bekijken, vlak voor Prato
(Bij Geert en Cristina "achterom". Mooie camperplaats!)
(Nee, niet DE toren in Pisa, maar eentje in Vicopisano! 
(Dag5 met 513 km)




Dag 6

Vandaag gaan we 'm zien!
Hans en Renske waren inmiddels ook al richting Pisa afgezakt en we zullen hun ontmoeten op de camping in Pisa. Samen met onze camper zijn we het dorp (Pisa is niet veel meer dan een dorp met iets toeristich in het centrum) in gereden en merkten dat een buscamper net iets makkelijker rijdt EN parkeert, dan een gewone, bredere camper! Anker blijft bij Geert thuis. De 2 hondjes van Cristina zullen op hem passen. En wij kunnen de toerist uit hangen!
(Wordt een klassieker, iedereen deed het!!!)

Hoewel Hans en ik er alles aan deden, bleef de toren schuin staan…. 
(Met bijna 38 gr op de thermometer hebben we er vanaf gezien om erin te klimmen…
(Blijven imposante bouwerken…)
 (Past het niet? Maken we het passend!!!)
(Nou vooruit dan, nog eentje!)

De eerste opmerking op een forum waar ik de foto deelde: Heb je loopgips?
Ja, sorry hoor. Ik ben buschauffeur in Hordaland, kan niet in korte broek mijn werk doen. Daarnaast, "zomer" in Noorwegen is enkel op de kalender waarneembaar, buiten is het gewoon kloteweer!!!




Dag 7

Een leuk dagje, zoals de hele reis (behalve Vipiteno) al veels te warm! Gelukkig is het huis van G&C door Italianen gebouwd en blijft het redelijk koel binnen. Vandaag wat boodschappen in Vicopisano gedaan, wat wijn, meloen en kaasjes gekocht. En 's middags de beesten ingeladen en via het werkpand van G&C naar het strand gereden. Konden de honden (hier gewoon toegestaan) op het strand samen met ons wat verkoeling vinden.
(De bedrijfswagen van Geert en Cristina reed voor ons richting het strand)

Wat Geert en Cristina nu eigenlijk doen in Italië?
Ze verkopen luchtkastelen!

jb-gonfiabili (italiaanse afdeling)

jb-inflatables (hoofdkantoor in Meppel) 
(Dit soort lucht kastelen dus
 (Door de kleuren niet echt eng!)
(Leuke handel, niet meer te vergelijken met de ouderwetse springkussens)

Aan het strand ff lekker afkoelen, was met over de 30 gr niet echt makkelijk, zelfs het water was relatief warm, voor ons arme noormannetjes! 
(Zolang hij kan staan vindt hij water wel leuk….(Anker he....))



Dag 8

Vandaag, vrijdag, gaan we weer verder. Tis niet dat we weg moeten, maar de reis naar huis is al lang zat en we willen nog langs de mamas en papa…
Dus na het ontbijt ingeladen en op weg. Wederom (ze leren het nooit) besloten om grote delen binnendoor te gaan rijden. Gewoon, omdat dat vaak mooiere plaatjes oplevert en (blijven Hollanders) minder tol kost! Via-via weer op de weg Firenze Pisa beland en rond Pisa nog ff opgelet!
 (Gelukkig, nog niet omgeflikkert!)
 (Wanneer je een ananas in de grond stopt…..?)
 (Rare toren, rare architekt zullen we maar zeggen…)

Maar wederom een beetje verkeken op de tijd die je binnendoor kwijt bent aan…. Ja? Drukte! Iedere keer wanneer je een dorpje inrijdt kregen we het idee in een mierennest beland te zijn. Alles en iedereen MOET zich verplaatsen, liefst op een scooter ZONDER uitlaat, anders in een voertuig dat in noord Europa echt niet door de APK zou kunnen komen. Verkeerslichten staan er voor de decoratie.
Tot Rapello hebben we het gehaalt, mooi binnendoor, maar daarna zijn we maar de autostrada op gegaan. Ons reisdoel is "in de buurt van de Monte Bianco", of voor de wereldburgers onder ons: De Witte Berg. We dachten aan de camping in La Salle, Morgex, net voorbij Aosta.
 (Mooi uitzicht op de Alpen)
 (Waar je ook kijkt, is er een berg, is er een kasteel of klooster)
 (Indrukwekkende wegenbouw, hier in de bergen)

Afslag Morgex aan de E25. Richting La Salle. En natuurlijk, net voor de camping is de weg afgesloten en dienen we onze GPS/navi te volgen…. Oeps, 2m20 doorgang….het wordt wat smal, maar he?!? Buscampers zijn toch wel handig met bepaalde ritjes (had ik al gezegd dat parkeren ook lekker gaat?) Affijn, na wat smalle weggetjes tussen wat huizen die de beste tijd al lang achter hun hadden, op de camping Int. Camping Mont Blanc, terecht gekomen. Omdat de eigenaresse na 50 jaar weer eens nederlands kon praten (vreemd, we hadden noorse bankkaart) kregen we de stroom gratis! (blijven lachen he?!?). Gauw Anker geparkeerd en te voet het dorpje ingelopen om naar het restaurant te gaan. En daar heerlijk gegeten en de dorst gelest!
(Heerlijke vleesgerechten voor ons)

(Naarmate de karaf leger werd)

(Gingen de oogies raar staan
(En werd om alles gelachen!!!)

Mooie camping, heerlijk gegeten in het restaurant, maar die valkuilen die ze hier als sanitair aanduiden….. Nee, dan toch maar scandinavië met normale wc potten. 
(Dag 8 met 485 km)



Dag 9

Vandaag willen we tot zeker België komen. En (ze leren er nx van he?!?) wederom willen we binnendoor rijden. Via "de oude weg" de Monte Bianco af en dan kijken wanneer we de Route National gaan vervangen voor de Peage.
 (Vanaf de camping in La Salle, klaar voor vertrek)
(Uitzicht op de Monte Bianco, direct vanuit de camping
(De autoweg laten we nog ff boven ons liggen…
 (Na de tunnelbrand, 24-03-1999, voor mij de eerste keer dat ik weer hierlangs kwam)
 (In Frankrijk, ergens langs de autoroute een parkeerplaats gepakt voor de lunch)
(Willeke rijdt gelukkig ook…)

Na gestopt te zijn in Luxemburg, besloten we richting de N4 te gaan. Arlon-Bastogne, oftewel "de oude weg". Maar naarmate we dichter bij Bastogne kwamen hadden we gecalculeerd dat we met anderhalf uur ook op de camping Oriental in Berg&Terblijt konden komen. En zo gezegd, zo gedaan. Rond 20.15 reden we die camping op en vonden dezelfde plaats als een jaar geleden.


(Dag 9, maar liefst 882 km)


Dag 10

Vandaag weer eens geen wekker gezet. Heerlijk, zo'n vakantie!
Mama Weerts maar uitgenodigt voor de koffie, die zou maandag op busreis gaan naar Dresden.
 (Dezelfde plaats als een jaar terug)
(Weer lekker bijgekletst worden…)


Zondagavond lekker gegeten bij de Griek in Berg&Terblijt. Is altijd wel lekker.
Mama goede reis toegewenst en weer terug naar de camping gelopen.


Dag 11

Vandaag weer eens een rustdagje genomen. Weinig doen, wat boodschappen doen en wat plannen gemaakt voor de rest van de week. Dinsdag gaan we weer verder naar boven.
(Chef Eduard zijn été création!
(En 's avonds gezellie kou lijden….)



Dag 12

We kunnen elkaar lief blijven aankijken maar, nee. die drukte op de weg en nodeloos file creëren zijn we wel zo zat. Op weg van Berg&Terblijt naar Zuidwolde eerst bij een campingzaak in Margrathen langs geweest en daarna naar De Wit in Schijndel nog ff gestopt voor wat "handige" dingetjes, die ze hier in Noorwegen niet kennen/verkopen. Nog wel een excoot op de weg gespot!
 (Iets zegt mij dat de Deense nummerplaat de echte was….)
(file....file....file.... en waarom???
 (Ondergaande zon op de Nieuwe Dijk, Zuidwolde)
 (Voor een drents schaap is ie wel errugh groot hoor…)
(Nog ff langs het oude ouderlijk huis gereden...)

En rond 19.00u aangekomen bij papa en mama Bouwers. 
(Dag 12, een hele 344 km...)




Dag 13

Een welkome dag. Blauwe lucht en geen regen. Kan wat moois worden.
Vandaag weer een lanterfanten dag, behalve dat Willeke voor een coup naar beauty 4 all gaat.
En vanavond gaan we met zijn 4'en eten in Hoogeveen bij het italiaans restaurant diner cafe il Gusto ,waar Larissa (dochter van Geert) werkt.
(Vlak, landelijk en rustig…
(Heerlijke gerechten...en vino!
(Leuke serveerster, ken ik ergens van....)

Larissa, (en de kok....) we hebben heeeeerlijk gegeten en we komen zeker nog eens terug!




Dag 14

Dag 14 is de dag van Anker en Het Konijn.
Na een dag als zombie rond gelopen te hebben, heeft Anker Het Konijn ontdekt en hij heeft de halve dag, iedere keer dat hij de tuin in kon, naar het hok gelopen en oogcontact met zijn vriendje gehad….
(Gefocust naar Het Konijn staren...)
En tijd had hij genoeg, op donderdag is het markt in Hoogeveen en wij dus naar Hoogeveen. Kibbeling en de koffie bij het koffietentje waar Margreeth werkt. En toen we eenmaal op het terras zaten kwam onze bankman (SNS Hoogeveen) ook nog langs. (Is trouwens eigenlijk ook familie... getrouwd met de zus van Margreeth). Eigenlijk is deze vakantie niets meer dan een ordinair familie bezoek-reisje geweest! :-) 
(Een ondergaande drentse zon….)




Dag 15


Vandaag gaan we weer verder. Sorry, maar ook aan onze vakantie schijnt een eind te komen....
We willen bij Bremen binnendoor naar het pontje over de Elbe, waardoor we niet de achterlijke drukte van Hamburg ontmoeten. Voor Bremen staan we dus al in de file! Ik begin langzamerhand echt de buik vol te krijgen van dat geweldige land! En zelfs binnendoor lopen we in de dorpjes vast!
(Als wij niet naar "een goot"" kunnen komen, moet de goot maar naar ons komen....)

En na een kleine worsteling met vooral duitse automobilisten komen we aan…..bij de file naar het pontje Wischhafen-Glückstadt. gggggggrrrrrrrrrr…... 
(Ca 1 uur "vertraging"....
 (Een beetje meer fatsoenlijke maat zou natuurlijk te gemakkelijk gedacht zijn….)
(Onze traditie op de boot Rødbyhavn-Puttgarden)
(Anker mocht ook nog ff op dek voor de familie foto!)

Na de vermoeiende reis door het o zo mooie Noord Duitsland kwamen we rond 22.00u aan op het eilandje Farø, ongeveer een 45 min vanaf Rødbyhavn.

(Dag 15, 586 km + 1 uur op het water)


Dag 16

Vandaag gaan we ons niet zo druk maken, we zijn op vakantie! Doel van de dag, de Shell bij Ljungskille, Zweden.
 (Een van de mooiste openbare parkeerplaatsen die we kennen…)
(Na de tunnel, komt de Øresundbro, van København naar Malmö
En wat doet iedere gerespecteerde inwoner van Noorwegen indien hij in Zweden is? Ikea, neuh… zuipen, jah, maar we moeten nog rijden… Nee, die gaat naar de Biltema!!!
(Zeg maar gerust, ruime parkeerplaatsen
(Aankomst en geparkeerd, 17.30u op de P Ljungskille!)

(Dag 16, wel een hele 476 km)




Dag 17

Vandaag gaan we de grens over. De laatste grens. Deze reis zijn we al in 10 landen geweest en voorlopig wordt dit de laatste landsgrens van het jaar voor ons.
Noorwegen, Zweden, Denemarken, Duitsland, Oostenrijk, Italië, Frankrijk, Luxemburg, België, Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden en weer terug in Noorwegen.
En met zweet in de naad richting de grens gereden. Ja, wij zijn smokkelaars! Iets teveel van alles is ook niet toegestaan….
Maar een zeldzaam moment, er stond NIEMAND aan de grens die ons moeilijke vragen wilde stellen. Zelfs de zig zag wegversperring was gewoon open.
(Eindelijk weer "thuis"....)
(Langs de Tyrifjorden (bij Utøya)
(En weer bij Vik, bij de Shell ff pauseren…)
 (RV52 over de Hemsedal, nooit mooi weer hier op die bult)

En na een redelijk relaxed dagje komen we rond 16.30 aan op de camping in Lærdal.
Vanwege het geweldige weer (NOT!) gauw geparkeerd en de hut warm stoken. Geen zin om een foto te maken van een camper die geparkeerd staat op een grasveldje, ook geen tijd voor een foto te maken van een Noorman/vrouw die een krullig hondje aan een lijntje uitlaten. Neuh, gewoon klote weer. En die eigenaar van de caravan achter ons kan een nieuwe voortent aanzetten, nadat hij de resten van de oude van zijn dak heeft geschraapt! Wat een wind! 
(Dag 17, een heuze 513 km en maar 1 grens gehad)




Dag 18

Vooruit, na een heuze slechte nacht, wat weer betreft, vanmorgen "lekker" wakker geworden. De wind was weggeblazen (de tent van de buurman ook). De zon deed zijn stinkende best iets te betekenen, maar hier in Noorwegen vriest het dus gewoon 's nachts. Ook al in september!
(Heb aangeklopt maar niemand deed open)

Ik heb het met Anker goed gemaakt, vandaag een stuk gewandeld, hij blij en ik weer een beetje aan de conditie kunnen werken. Vandaag de Micra ook maar weer ophalen. Zal wel klaar zijn…. toch? 
(Home sweet home en uitpakken maar…
(M'dam was ook blij haar vriendje weer te kunnen pesten! Kleed is van Anker
(Dag 18, wel een heuze 165 km afgelegd)

Na 6500 km, een heuze tankwagen aan diesel verbruikt te hebben en 10 landen gezien te hebben zijn we weer thuis aangekomen. Maandag 23 september begint het harde leven weer. Willeke begint haar agenda al weer vol te krijgen, mijn baas meldde mij al wat er van mij verwacht werd vanaf maandag….

Zo rond onze vakantie is Lars met nog een collega vanuit Bergen vertrokken met lengte transport.
Losadres aan de franse zijde van Geneve betekent een beste ingewikkelde reis. In Duitsland mag enkel 's nachts gereden worden, in Frankrijk enkel overdag EN mag geen gebruik van de snelwegen gemaakt worden! Leuk, door al die kleine dorpjes over de Route National!

Lars en zijn lengte transport (video, eerste wagen is Lars) 
(Leuke dorpjes, ook lekker breed overal)

(Lars gaat hier met het spul de bocht door
 (Collega van Lars links en Lars zijn wagen rechts op een rustplaats)
 (En weer wachten op een P plaats. Soms op de politie (begleiding) soms voor de rust)

Lars en collega hebben maandag eind van de dag bij Geneve gelost. Hij heeft tussen Basel en Zurich in Zwitserland weer geladen en zit vandaag (donderdag 19 sept.) al op de boot van Hirtshals naar Bergen.Vrijdag hier in de buurt lossen en dan weekend!

Olaf doet zijn rondjes zoals gewoonlijk en heeft af en toe een ritje naar Narvik (noord Noorwegen) en geniet dan van iedere kilometer!
(En onderweg tijd voor de verplichtte foto in de Lærdaltunnel met collega)
(Of met grote broer Lars op een country festival)

Poeh dat was een lange blog deze keer.
Na een uur of zes keihard hieraan gewerkt te hebben zijn we nu toe aan ons bed.
Iedereen een fijn najaar toegewenst en een fijne… ach, dat duurt nog ff.

Groeten van Willeke en Eddy
Lars en Olaf
Mickey en Anker