Augustus komt en gaat en dan is het september...

Eind juli was er in Eidsland een zeer glimlachende poolse monteur te zien....

Tomas zijn vrouw en beide dochters waren een week op vakantie hier en hebben iedere dag genoten van de natuur, ook van een nat uur want in het begin regende het behoorlijk. Maar 2 dagen voordat ze weer naar huis zouden gaan hebben wij een gezellige avond op de fjorden doorgebracht en vooral de kleinste genoot. Ook omdat Anker mee was en zich gewoon liet aaien door haar.

(Tomas en de familie)

Oke, Anker.......

een spaanse waterhond die vanaf puppie bij een kerel alleen in huis was. Nooit veel vreemd volk over de vloer had en nog minder buiten speelde met andere honden. En zo'n sociaal vrak hebben wij dus in huis gekregen. Ja, we konden ook nee zeggen, maar je houdt van honden of niet...

Het manneke slaat zich er wel doorheen, maar zoals alles in Noorwegen, "Tings tar tid" of vrij vertaald, alles heeft zijn tijd nodig....

Wij hebben dus contact met Irene en Jonny gehad over Anker. (zij hebben de kennel waar hij vandaan komt). En zo konden we begin Augustus langs komen om te praten en kijken hoe Anker op soortgenoten zou reageren. Tsja, hoewel het min of meer direct familie van hem was en zelfs een 100% zus erbij was, kon het m'neer weinig deeren. Hij bleef redelijk afstandig. En spelen al helemaal niet. Zoals gezegd, hij heeft tijd nodig. Nu speelt hij al 2 min met een tennisbal.... 

(Nee geen reincarnatie van Laura, maar wel een soortgenoot)

 19 Augustus hadden we met mama afgesproken. Zij had zich 's maandags in een bus geplaatst en een rondreisje door Noorwegen gaan beleven. En zaterdagavond hadden we dus afgesproken in Hotel Thon, in Norheimsund. Wij erheen, zelfs de jongens opgedost en met z'n vieren ernaar toe. Eidsland - Norheimsund 2 uur rijden, maar je moet wat om je familie te zien....

Hotel Thon binnengekomen geen mama. Maar eens bellen...

Waar zit je? Wij staan beneden bij de receptie.....

"Ik ook" was het antwoord....

Oke, het is een redelijk Groot hotel maar toch ook weer niet zo Groot en ff later kregen we de nederlandse buschauffeur aan de lijn.... Norheimsund??? Nee, we zitten in Kinsarvik!

Ok, das hemelsbreed practisch aan de overkant van de fjord......

1 rij uur later konden we mama dan toch zien en hebben een leuk, (verlaat) diner gehad met zijn vijven! Niet teveel drinken helaas, want we moesten wel nog 2 uur terug rijden...

(Proost zullen we maar zeggen!!!)

(De bus stond handig om de hoek geparkeerd)

Van het voorjaar is eindelijk een wens uitgekomen, we hebben de elektriek op de schop gehad en nu is de installatie up to date!

Een andere wens was iets aan de oprit te doen. Tor Martin heeft uiteindelijk in 2011 de oprit voorzien van een nieuwe laag grind, maar die was dus onderhand weer aardig weggespoeld.  

(Ik ben weer aardig bezig geweest om het vlak te krijgen)

In Modalen werd geasfalteerd en nu had ik dat bedrijf gevraagd eens bij ons te komen kijken en een prijs te maken voor de oprit. Je moet het ijzer smeden als het warm is. (Is overigens een uitdrukking die ze in Noorwegen niet kennen..... en begrijpen).

(wat nu dan weer? Niet op de oprit?) 

(Ook niet als ik mooi ga zitten?) 

 (Kennelijk was de prijs wel acceptabel, want 2 dagen later....)

(Warm en zwart aan de poten.....) 

(van boven naar beneden...)

 De antennemast staat nu ook in zijn volle glorie! Met veel spierballenwerk en een handige constructie met o.a. een ladder, alles omhoog gekregen zonder de hulp van een kraan!!!

 (Ruim 12 meter hoog, genoeg voor de VHF/UHF antenne's en wat draad antenne's)

5 september is de vakantie begonnen. 3 weken geen gezeur aan de kop. Maandag in colonne naar Voss gereden want de X trail mag uitlogeren bij de garage. Na 150.000km begint er wel wat te slijten... Nu waren heel toevallig een paar weken geleden ALLE wagens van ons bij de garage voor keuring en service. Op de oprit stonden dus nogal wat "vreemde" wagens. Olaf zijn Opel was ff ingeruild voor een combo en de micra voor een bijna nieuwe Nissan Pulsar.

Ondanks ik de garage gezegd had dat bij de X-trail vooral naar ophanging, vering en remmerij gekeken moest worden, wat ze strikt genomen ook gedaan hadden.... Kan de X-trail dus terug komen, want ze hadden er na gekeken en de mankementen opgeschreven ipv gerepareerd!

(Een hoop vreemd spul)

En zo gingen we dus vandaag, maandag naar Voss.

(Mooi kontje toch, die Willeke, uh, X-trail...)

(Geintje moet kunnen.....)

Dinsdag gaan we dan "op vakantie in eigen land!"

We zijn er nog niet helemaal uit welke kant we uitgaan, of noord over ri Florø/Måløy, net als vorig jaar, of Zuid over ri Stavanger. Feit is wel dat ik woensdag over een week een dag in Bergen cursus heb voor de zaak. Lekker midden in de vakantie....

Op de valreep de toerenteller/urenteller gerepareerd. Het display was dood. En aangezien wij het diesel verbruik meten op het aantal motor uren, is dat wel fijn dat we die kunnen meten.... 

(Voordeel tov een nieuwe meter: de uren blijven staan)

Maar ondertussen wordt je wel moe van al dat geschuif met wagens, grind en asfalt!

(Af en toe ff bijtanken en Anker doet solidair mee)

We gaan sluiten, morgen vertrekken we en we zien wel welke richting uit!

We schrijven wel weer eens als we terugkomen!

Groeten vanuit een redelijk mooi na zomerig Noorwegen!

Willeke en Eddy

Lars en Andrea

Olaf und seiner Benz

Mickey en Anker

en dat gespuis achter de wand is nog steeds op vakantie

Juni/juli een waterige periode

😄

Na alle ellende van de vorige episode, hopen we nu wat leukere nieuwtjes met jullie te delen.

De elektriker heeft zijn werk gedaan. Na ruim 6-7 jaar wachten eindelijk eentje gevonden.

Hij is inmiddels goed bekend aan huis want keer op keer vinden we weer "rare" zaken.... Hij heeft dus, zoals de wet het voorschrijft, de installatie op orde gebracht, maar sommige groepen zijn nu met een verkeerde zekering (te laag) uitgevoerd. Inmiddels zijn er al 2 nieuwe groepen bijgekomen met de juiste kabelwerk en ditto zekeringen....

Op hemelvaartdag, eind mei was het wel heel erg druk bij ons op de weg.

Tour des Fjords werd gehouden en dit jaar hadden ze besloten om door Eidsland te stormen.

ca 100 wielrijders, vooraf en achterop gegaan/gevolgd door een veelvoud aan wagens.....

(we hadden een mooie plaats voor de foto)

(Onbegrijpelijk dat er zoveel volgwagens moeten rijden)

Maria ligt inmiddels al weer een paar weken te dobberen. Bij de te waterlating kwamen we erachter dat er te weinig stroom in de accu's zat, ook na opladen (iets wat ik altijd doe, vooraf de te waterlating). Dus dobberde Maria letterlijk van de aanhanger af. Met een hoop touw en mankracht naar de steiger getrokken. Nadat in de loop van de week de accu's waren vervangen de eerste proefvaart met glans doorstaan. Ik moest naar de tandarts en dan neem je toch gewoon de boot?

Doordat we dit jaar wel erg laat waren met de te waterlating, was een deel van de steiger al bezet....

(Een zeemeeuw vond dit wel een perfecte plaats)

Ok, Laura is dus ingeslapen, weg en komt nooit meer terug.

Eerst maar eens de zomervakantie voorbij laten waaien en dan maar eens kijken of er een vervanging (kan dat?) voor haar moet komen.

Maar dit hebben we wel vaker bij de Weertsen gehad, na het wegvallen van een huisdier....

Ok, Jonny ( Ferryland. die van de kennel waar Laura vandaan komt) had ons op een avond gebeld.

In 2012 zijn zij gestopt met het fokken van New Foundlanders en hebben zij zich gericht op de fok van spaanse waterhonden en hebben inmiddels al weer diverse prijzen gewonnen.

De baas van hun eerste velpen (2012) had na 2 infarcten geen mogelijkheid meer om voor de hond te zorgen en ze zochten dus een nieuw tehuis voor deze hond.

Omdat wij dit toch wel een beetje zielig vonden, een hond van bijna 5 ligt niet "lekker" op de 2e hands markt, hebben we gezegd dat we wel wilden kijken of het klikt.

Met de eigenaar contact gehad en wij onderweg naar Knarvik, bij de dierenartenpraktijk. Zo reed hij de helft en wij ook. Maar daar hadden we besloten de hond niet direct mee te nemen, hij was namelijk gebeten en de wond moest maar eerst schoon en dicht zijn. Hij zou nog wel stress genoeg krijgen. Dus na 2 weken hebben we Anker  opgehaald. Anker was heel erg bang, verlegen, afwachtend en nog meer van dit soort termen. Heeft waarschijnlijk nooit echt zich als hond kunnen gedragen want spelen is er ook niet bij. Stapje voor stapje past hij zich aan, zelfs een neus aan neus moment met Mickey is er al geweest. Maar zijn gedrag is nog altijd op zijn zachts gezegd afwachtend. Anker zijn officiele naam luidt: Ferryland Ancer point. (Laura heette Ferryland Take Away) De beginletter (A van Ancer) staat voor een hele worp, volgende worp beginnen alle namen met een B. (Dus Laura was van de T serie).

(Een van de eerste foto's van Anker bij ons thuis)

De tijd zal het leren, Anker heeft gewoon tijd nodig om zich aan te passen.

En zo ineens hadden we een ander huisdier op de veranda.

(Een vleermuis die zich vergist heeft)

En Mickey?

Die draait haar rondjes rond huis zoals dat een kat hoort te doen.

Na een paar keer neus aan neus met Anker is het roer om, wegwezen als die hond aan komt stormen is haar devies! Is geen Laura en lijkt er ook niet op.

De fratelli's op pad.

De jongens hadden zowaar eens een meet and greet met elkaar. Zeldzaam daar ze beide een totaal andere route rijden, maar Lars had een andere rit en zodoende staan de broertjes zomaar eens samen op een parking. Kleine mannekes worden groot en hun speelgoed ook.

( Die witte rijdt Olaf mee, die groene Lars)

(Olaf zijn span rond  middernacht onderweg op een parking)

Het ijzerwerk dat Olaf en ik in het voorjaar opgehaald hadden staat inmiddels al min of meer op zijn plaats. De aluminium pijpen vormen samen een vertikale antenne van maar liefst 15,6m lang (hoog).

Of deze op dezelfde plaats blijft staan weet ik nog niet, maar voorlopig de wereld rond met als hoogtepunt een contact met een russische wetenschapper op Antartica! 

(Aan de voet de automatische afstemunit)

De vakwerkmast staat ook al deels op de plaats, 1 deel van de 3 staat al op de voet, wachten is nu op tijd en gelegenheid om met een kraanwagen de andre delen, inclusief antenne's er op te monteren.

(4 meter van in totaal 12 meter staat al op de plaats)

Willeke is dus geslaagd voor het vakdiploma instellingskok!

Door het gedoe met Laura is dit nieuws niet in de vorige blog vermeld.

Zoals te verwachten in Noorwegen, het officiele diploma komt in de loop van het najaar...

( Het bewijs: Willeke KAN koken!)

Ondertussen wacht ik nog steeds op de oproep voor het praktijk gedeelte van mijn vakproef.....

Ben bang dat dat ivm de vakantietijd nog wel ff op zich laat wachten.

Maria staat te koop, maar de markt voor polyesterboten van 37 jaar jong is niet bepaald aantrekkelijk te noemen. We gaan er dan ook van uit dat we eind augustus gewoon weer een fijne bootvakantie zullen gaan nemen, deze maal MET de hond mee (als gevolg van zijn formaat iets handiger om mee te nemen dan Laura). We gaan of weer richting Ålesund, of richting Stavanger en de bocht om naar Egersund. We gaan het beleven wanneer we bij Bergen voor de splitsing komen....

Iedereen een prettige vakantie toegewenst en nogmaals, iedereen is welkom, maar bel wel ff ruim van te voren. Gaan wij koffie regelen!

Groeten van Willeke en Eddy

Lars en Andrea

Olaf und seiner Benz

Mickey en Anker.

(als gevolg van vakantie geen muizen in de muur)

ps: Wanneer jullie je op de lijst van volgers zetten, krijgen jullie automatisch een melding wanneer de blog weer afgestoft is.... En een grote volgersijst staat ook leuk voor de pr....... :)

April/Mei 2017

De winter zou moeten zijn verdwenen dus Mickey is weer op muizenjacht.

("de bult" heeft altijd wel wat aantrekkingskracht op katten)

Zaterdag 29 April zijn Olaf en ik "ff" naar Sandefjord en Larvik gereden. In Sandefjord lag een leuke antennemast en in Larvik aluminiumbuizen voor antenneprojecten... En wat doe je dan wanneer de post (of transport) aardig in de papieren gaat lopen? Jepp, zelf rijden....

We zijn rond 04.00u vertrokken en na ruim 1000km 's avonds weer thuis rond 22.00u.

Omdat de Hardangervidda nog afgesloten was ivm het slechte weer, zijn we over de Hemsedal gereden. Wel omrijden maar Olaf had geen zin om te wachten op een opening.....

(De "verplichte" foto shoot in de Hemsedaltunnel)

(Ook winter op de Hemsedal....)

(En gelukkig hadden we de winterbanden nog niet verwisseld)

(-4 en sneeuwstormen....)

(En de beijsde weg natuurlijk)

(Maar hier doe je het dan toch voor,

3 mastdelen van elk 4m en 3 alu buizen van elk 5,80m)

(Tsja, als Olaf steeds wil rijden, gaat de ouwe zich vervelen...)

(De Hardangervidda was 's middags wel open)

(De tunnel aan de Voss kant van de Hardangerbrug)

Omdat we zaterdag 6 mei de verjaardag met mama zouden vieren zijn we woensdag 3 mei weer in Bergen de boot op gegaan.

(Nog ff genieten van de zon in Bergen)

(De hokken in het hondenhotel)

(De meiden onder elkaar)

Ondanks dat de wind snijdend koud was heeft Willeke het nog volgehouden tot het moment supreme! Zonsondergang op volle zee! 

(Let wel op de tijd, 21.40u. Bij ons gaat het licht al echt later uit dan in Nederland)

Vrijdagavond hadden we een uit etentje met mama. Ze wist enkel dat we uit gingen, waar naar toe niet. Dat werd dus wokken en Gerard en Ina hadden we ook kunnen strikken.

Het werd een gezellige avond met uiteraard veel te veel lekker eten!

(Laura als wachthond bij onze wagen)

Zaterdag kwamen de familie en vrienden om een gezellige dag te hebben, uiteraard ook met teveel eten op de tafel. Voor wie met honger weg ging was het eigen schuld!

En woensdagmorgen zijn we weer in de wagen gestapt om naar huis te rijden. De boot op rond 20u.

(Op de weg terug was het weer stukken minder)

(Maar toch mooie luchten)

Maar goed, vrijdag 4 mei waren we met Laura bij de dierenarts in Nederland voor foto's van haar rechterpoot. Net als in 2012 waar haar linkerkniebanden gescheurd waren, was het nu aan de rechterkant het geval en wilden we dus een afspraak maken voor een operatie. Dinsdag voor de wormkuur (verplicht om weer naar Noorwegen te mogen reizen), werd er een beginnende baarmoederontsteking geconstateerd. In overleg een antibiotica kuur meegekregen en het moest na het weekend beter gaan anders naar de dierenarts in Noorwegen voor een acute operatie.

Maar donderdagmorgen dat we haar wilden ophalen uit het hondenhotel was het goed fout met Laura. Ze reageerde nagenoeg niet, wilde niet uit het hok. En wat direct de alarmbellen laat rinkelen, ze wilde niet eten of drinken en ook geen hondesnoepje, iets wat normaal binnen 5 seconden weggewerkt werd.

Nog op de boot hebben we contact met de dierenarts in Bergen opgenomen en het hele verhaal uitgelegd en dat ze waarschijnlijk geopereerd moest worden. Direct van de boot naar de dierenarts voor onderzoeken. Maar zowel röntgen als echo lieten niet direct alles zien. Maar met Laura ging het met de minuut slechter. Lopen ging al niet meer en ze lag maar wat apathisch voor zich uit te staren. Uiteindelijk is ze om 16.15u ingeslapen. En zijn wij zonder haar naar huis gegaan.

's Avond heeft de dierenarts nog gebeld met de uitslag van de sectie, want we wilde wel weten wat er nu loos was. Laura zat al vol met gezwellen die onbehandelbaar waren. Hadden we haar mee naar huis genomen had ze hooguit nog een dag of 2 geleefd.....

Laura (ferryland Take Away)  22-02-2010 - 11-05-2017

We missen je, meisje!